And in the end we thank God..

Vermoedelijk het laatste reisverslag dat jullie van me zullen lezen!

Vorige week moest ik erg wennen aan het omschakelen tussen vakantiegevoel en het werken bij Hope Home. Ook mis ik overdag de aanwezigheid van anderen om me heen. Dinsdag voelde ik me helemaal niet lekker dus ben ik alleen in de ochtend even bij de kinderen geweest. Geveld door flinke hoofdpijn heb ik de rest van de dag rustig aan gedaan en ben ik 's avonds al om acht uur gaan slapen. De volgende ochtend voelde ik me gelukkig een stuk beter! Woensdag weer naar de kindjes geweest. Ze zijn steeds zo blij me te zien :D Het blijkt voor de nannies lastig eenvoudige instructies over te nemen. De kindjes dragen in de middag al geen luiers meer. Dit betekent dat de speelruimte stinkt naar plas, dat over het speelgoed heen geplast wordt en dat ik altijd nat wordt van de onder geplaste kleding wanneer ik een kind op pak. Ik frustreer me hier enorm over, en vraag me af waarom ze de nannies er zo'n probleem mee hebben de kinderen luiers te laten dragen. Wanneer ik hier naar vraag krijg ik amper antwoord. Ze bevestigen dat de kindjes geen luiers dragen, tja, dat had ik zelf ook al gezien, maar op de vraag waarom glimlachen ze een keer en gaan verder met hun bezigheden. Ik weet niet goed wat ik er mee moet. Zal ik de laatste week tot frustratie toe elke dag gaan hameren op het belang van hygiëne en gezondheid van de kinderen of zal ik het maar laten en proberen er nog het beste van te maken? Zo zijn er wel meer dingen. Het water drinken wil ook niet vlotten. Als ik de kinderen geen water geef drinken ze misschien een beker water per dag. Ik vraag mij af wat het nut van mijn aanwezigheid is als de nannies toch geen gebruik maken van mijn advies. Wat ik me ook realiseer is dat wanneer ik weg ben, niet doorgegaan zal worden met hetgeen ik heb proberen ze aan te leren. Dit is zo ontzettend frustrerend!! Op dit moment weet ik het even niet meer. Enigszins teleurgesteld ga ik vandaag naar huis.

Donderdag heb ik weer wat meer spirit haha en ga vol goede moed naar de kinders! Gelukkig dragen ze in de ochtend nog wel een luier, dus daar hoef ik me even niet druk om te maken. Ik speel fijn met ze en merk hoeveel plezier ze kunnen halen uit kleine dingen. Dat vind ik dan weer zo mooi en ik geniet er echt van dat de kinderen zo blij kunnen worden van iets kleins. Wat zijn wij Europeanen dan verwend zeg met onze playstations, nintendo's, grote speeltuinen enzovoorts.. Contrast is enorm. Ik maak wat foto's van de kinderen en ik merk dat de nannies hiervan opleven. Ze gaan de kinderen mooi aankleden en komen me dan halen om het kindje op z'n best op de foto te zetten. Ook willen ze zelf stiekem ook heel graag op de foto. Als ik de gemaakte foto's laat zien vinden ze het geweldig! Alles ziet er ‘smart' uit (volgens mij bedoelen ze mooi hahah) en ze stralen helemaal! Ook weer heel leuk om te doen. In de middag wil ik de grotere kinderen op de foto zetten maar ze vallen me nog net niet aan om mijn fotocamera te pikken. Dus laat ik dit maar even voor wat het is, volgende week nog een keer proberen! 's Avonds ga ik eten bij Lin, de dochter van Achieng, en ze heeft weer heerlijk gekookt. Rijst met bonenprutje, het klinkt simpel, maar ik eet elke avond twee borden vol! Het eten is heerlijk gekruid en heel hartig, precies waar ik van houd dus ik voel me elke avond verwend :-) na het eten ga ik weer naar huis, kijk nog een film en ga slapen.

Vrijdag ga ik weer een dagje meehelpen op school. Ook de manier van lesgeven is apart, hier heb ik de vorige keer nog niet zoveel over verteld. Wel moet ik erbij zeggen dat het een soort preschool klas is, dus de kinderen zijn pas 3 a 4 jaar. De kinderen komen op school en heten de teacher welkom. Ze snappen nog niks van Engels maar moeten de teacher wel in het Engels begroeten. Wanneer de teacher vraagt 'How are you?' kopiëren de kinderen gewoon wat ze zegt. Na het welkom zingen ze een paar liedjes in het Engels, dit gaat ook nog niet van harte hahah. Dan gaan ze een opdrachtje maken. Vrijdagochtend was de opdracht om letters uit het alfabet in te kleuren. In Nederland zou dit enigszins voorbereid zijn en de opdracht al klaarliggen om uit te delen (toch?), hier gaat het íets anders. De teacher tekent de letters na in de schriftjes van de kinderen en deelt deze dan uit. Dit natekenen duurt ongeveer een half uur en gebeurt zo slordig. Dus heb ik het maar overgenomen want de perfectionist in mij kon dit niet aanzien. In de pauze drinken de kinderen porec en na de pauze zijn de teachers bezig met het maken van kleine kaartjes: ze maken flashcards van het alfabet voor de kinderen. Hiervoor wordt een doos in stukjes geknipt op ongeveer dezelfde grootte. Op de uitgeknipte kaartjes wordt een letter uit het alfabet met een woord in het Engels en een plaatje geschreven en getekend. Ik help de teacher mee en als ze zien hoe ik de plaatjes teken mag ik alle kaartjes maken. Zo heb ik kaartjes gemaakt van de L voor Lion, de G voor Giraffe, de H voor House, de M van Mango en zo meer. Ik vind het erg leuk om even ‘creatief' bezig te zijn en ga maandag weer helpen. Overigens zijn de teachers het tweede deel van de les alleen maar bezig geweest met het bestuderen van mijn tekenvaardigheden, de les was niet meer belangrijk en de kinderen speelden wat in het rond. Zou in NL volgens mij ook niet denkbaar zijn! In de avond ga ik weer eten bij Achieng, ze is zelf naar de rivier voor wat rust met baby Faith dus kookt haar nichtje voor me. Dit meisje is ontzettend verlegen en mijn pogingen om een gesprek met haar aan te knopen vallen een beetje in het water.. ze antwoordt alleen maar met ja en nee en kijkt dan snel weer naar haar bord. Dus ik ben erg vroeg thuis deze avond en ga even wat langer op internet, doe m'n was (met de hand jaja) en relax wat.

Zaterdagochtend slaap ik uit tot acht uur. Ik neem een koude douche, waar ik inmiddels erg op gesteld ben vanwege het frisse gevoel daarna! Daarna ontbijt ik rustig aan en als ik nog een boterham wil toasten komt een van de nannies naar me toe. Ze heeft een bericht voor me, namelijk dat Faith de ochtend niet heeft gehaald. Fuck zeg. Faith is een meisje dat in december bij Hope Home is aangekomen. Ze is gevonden in een doos in de supermarkt en door een zogeheten child officer hier naartoe gebracht. Faith had een buikwond (haar organen kwamen naar buiten) en een heel groot hoofd waarbij de fontanellen nog duidelijk zichtbaar waren (de losse delen van de schedel die later aan elkaar groeien) en ook de openingen tussen de fontanellen. Ze is in december geopereerd aan haar buikje en dit is goed gegaan. De buikwond had wat meer tijd nodig maar was de laatste week ook dicht. Eind januari zijn ze met haar naar een gespecialiseerd ziekenhuis in Nairobi geweest om haar te laten opereren aan haar hoofd, zodat het hoofd misschien wat kleiner zou worden door het vocht af te tappen. In Nairobi maken ze haar hoofdje open en vertellen ze dat er niets te doen is aan de grootte ervan. Ook vertellen ze dat ze nauwelijks hersenen heeft en dat ze waarschijnlijk nooit zal functioneren als een gezond kind, ze zal bijvoorbeeld nooit gaan lopen. Dus gaan ze weer richting huis. Na een paar dagen wordt ze ziek, ze krijgt koorts. De wond op haar hoofdje barst open en er komt veel vocht uit. Op en af naar het ziekenhuis. Ze krijgt een injectie tegen de koorts en dan blijkt later dat er een injectie voor een volwassene is gegeven. Dit kindje weegt denk ik nog geen vijf kilo, dus een flinke overdosis. Hiervan lijkt ze niet op te knappen. Weer op en af naar het ziekenhuis. Na een paar dagen is ze wat rustiger, maar ook gestopt met huilen. Een beetje apathisch. Haar blik is afwezig, niet in het nu. Achieng gaat met haar naar de rivier voor wat rust. En gisteravond is ze overleden.. Vanochtend hebben we haar begraven in de tuin. Ik wist om negen uur dat ze overleden was en om half twaalf was ik weer thuis. In die tijd is een kistje gemaakt, een graf gegraven, afscheid genomen van Faith en het graf weer dicht gemaakt. Ik vond het erg emotioneel en ben er een beetje van ondersteboven aangezien dit het tweede kindje in vier weken is dat overlijdt. Ik wil de mensen die naar Hope Home gaan komen niet afschrikken, dus hier wat toegevoegde informatie:

De afgelopen twee jaar zijn er geen kinderen overleden in Hope Home. Faith was een gehandicapt kindje, de kans bestond dat ze het niet zou redden. De vraag is wat voor een leven ze gehad zou hebben als ze het wel gered zou hebben, misschien zou ze de rest van haar leven niks gekund hebben. Boniface, het jongetje dat op mijn eerste dag overleden is, was helaas pech. Hij was kerngezond, werd geveld door twee heftige ziektes en was niet sterk genoeg om daar tegen te vechten. Het is dus niet zo dat hier aan de lopende band kinderen sterven! Het is gewoon pech dat ik net hier ben nu deze twee kindjes het leven moeten laten.

Wat me wel weer pijn deed en heftig was, was wat er gebeurde net nadat we Faith hadden begraven. Ik voelde me gewoon ronduit shit en verdrietig en liep enigszins verloren terug naar mijn huis. Zin om met de kinderen te gaan spelen heb ik nog niet dus ik besluit even mezelf terug te trekken. Dan kom ik James tegen, die net ook bij de begrafenis aanwezig was. Hij kijkt vrolijk, zegt dat het alweer afgelopen is, en vervolgens met een glimlach: 'And in the end we thank God'.. This is Africa, I know, maar wat kan het soms hard zijn. Alles gaat hier alweer door, ik weet wel dat het moet want er moeten meer dan twintig kindermondjes gevoed worden en daar is werk voor nodig, maar zo resoluut! Ik denk dat ik vandaag dan ook maar even op m'n gemakje doe.. Even tijd nodig om het een plek te geven en dan kan ik morgen weer vol energie naar de kinderen toe. Maandag ga ik weer naar school, dinsdag en/of woensdag waarschijnlijk naar de rivier om afscheid te nemen van de mensen die ik daar ontmoet heb. Donderdag afscheid nemen van mijn schatjes hier en dan vlieg ik donderdagavond richting het koude NL.. Het zal even doorzetten worden de laatste dagen maar toch ook genieten van alle liefde die de kindjes geven en de warmte die de mensen in zich hebben. Ook zal ik voor het laatst: mezelf een filmster voelen door alle mensen die stoppen met wat ze doen als ik voorbij kom om me aan te staren hahah, automatisch omkijken en zwaaien als ik MZUNGU! hoor, nog eens lekker met mijn handen eten, 's avonds in het donker zonder zaklamp naar huis lopen, onder m'n muskietennetje slapen, overal waar ik loop op letten voor agressieve mieren, mijn kleren wassen met de hand, geen water gebruiken bij het tanden poetsen, eerst checken of er water is voordat ik ga douchen, 's avonds veel bruiner zijn dan 's ochtends door het stof, getoast brood met boter en avocado zien als de ultieme lekkernij, dromen over een cornetto-ijsje met extra veel chocolade onderin, aan iedere voorbijganger vragen hoe het gaat.. Hihi.. Ik zal het zeker gaan missen maar denk dat ik ook zo weer gewend ben aan de Westerse luxe! Time will tell :-)

Take care!

Liefs, Mara

Rondreis Kakamega, Mombasa, Nairobi in een notendopje

Djambo!!

Lieve lezer,

De afgelopen twee weken zijn voorbij gevlogen.. De eerste dagen ben ik actief geweest bij de kinderen en heb ik veel met ze gespeeld. Het niet optillen werkt goed, zorgt voor een verademing. Zowel ik als de kinderen zijn veel blijer als ik wegga, voor beiden een stuk comfortabeler. Ik wil een eenvoudig dagschema gaan maken en dat ophangen in de huizen, zodat de nanny's een geheugensteuntje hebben van de activiteiten die elke dag op welk moment gebeuren moeten. Ook heb ik een dag meegelopen op de school die hier is. Hier bestaat nog een echte hiërarchie tussen leerling en leraar. Als de leraar binnenkomt, staan de kinderen op en verwelkomen ze de leraar. De leraar bedankt ze, zegt dat ze mogen gaan zitten en de les begint. Zegt hij dit niet, zullen ze blijven staan.. Weer eens wat anders dan in Nederland.

Donderdag kwamen er drie mensen uit België aan in Hope Home. De dagen dat zij er waren heb ik de ochtenden met de kinderen doorgebracht. 's Middags heb ik tijd met de Belgen en hun Keniaanse gids doorgebracht. We hebben een rondleiding gehad over de grond van Hope Home, zo hebben ze een stuk bos met eucalyptusbomen, grond waar papaja-bomen staan, een waterpomp die alles van water voorziet, bijen, en heel veel dieren. Vrijdagmiddag gaan zwemmen in de rivier, lekker verkoelend. Vrijdagavond bijna mijn neus gebroken omdat Derrick, de gids, een kikker zag op zijn kamer. Hij schrok zo erg dat ik een vuist in mijn gezicht kreeg haha.. Helden zijn het hier! Zaterdagmiddag hebben we een heerlijke picknick gehad aan de rivier met verse avocado's, mango's, bananen, passievrucht en ananas. Het fruit is hier zo lekker, nooit eerder geproefd zo goed. We zijn weer gaan zwemmen in de rivier en dat was heerlijk! 's Avonds hebben we bij de rivier gekookt en werden we verrast door een traditioneel Afrikaans optreden met muziek en dans. De zangeres wist mijn naam waardoor ik naar voren gehaald werd om mee te dansen. Gelukkig was het hele dorp uitgelopen om te kijken waar die muziek vandaan kwam dus voelde ik me compleet op mijn gemak haha.. De muziek was prachtig. We zijn tot de conclusie gekomen dat het lijkt op techno maar dan in een traditioneel jasje, de beat deed het goed! Ook hebben ik en de twee Belgische vrouwen verschillende verzoeken gekregen van een bepaalde Keniaan (van zoenen tot trouwen). Dansen doen ze hier vooral heel intiem dus dat was ook weer een nieuwe ervaring zal ik maar zeggen. Ook weten ze niet van ophouden. Het optreden heeft misschien wel vijf uur geduurd, onafgebroken!! Het huwelijksaanzoek bleef ook doorgaan tot in den treure. De avond bij het kampvuur afgesloten en met de Belgen bij de rivier blijven slapen. De volgende ochtend zelf thee gemaakt op het nog smeulende kampvuur met vers limoengras. 's Middags zouden de Belgen vertrekken naar Kakamega, de geboorteplaats van Derrick, en eerder hadden ze al een keer gevraagd of ik het niet leuk vond om mee te gaan. Hier hoefde ik niet lang over na te denken en de tas was zo gepakt!

De rit naar Kakamega was wild. De wegen zijn zo ruw en ongelijk dat het bijna niet mogelijk is om relaxed in de auto te zitten of even weg te dommelen. In Kisumu hebben we een stop gemaakt bij een hotel aan het Victoriameer. Prachtig uitzicht op het meer (dat bijna even groot is als Schotland). Een cola gedronken en frietjes gehad mét mayonaise.. LEKKER! De reis vervolgd naar Kakamega. Daar aangekomen vielen we in de volgende verrassing. Het hele dorp had zich gegroepeerd tot een feestende menigte waardoor wij onthaald werden.. Dansende en zingende mensen rondom de auto, een enorm warm welkom. Natuurlijk hebben we meegedanst en vervolgens zijn we onze slaapplek gaan bekijken. We sliepen met zijn vieren in een huis van modder, op de grond. Allemaal hadden we een dun dekentje bij ons, verder niks. Als ‘oplossing' hebben we de hoezen die om de autostoelen heen zaten gevuld met al onze bagage om dat te gebruiken als matras. De trip zou maar een paar dagen duren dus ik had genoeg bagage voor een matras van hoofd tot navel. De grond was ontzettend vochtig. Als ik al in slaap viel werd ik een half uur later met een natte broek van het optrekkende vocht wakker. Ik heb het denk ik nog nooit zo koud gehad 's nachts! Dus zijn we maar gezellig tegen elkaar aan gaan liggen om het enigszins warm te krijgen en daardoor toch nog een beetje kunnen slapen. Overigens ging de feestende menigte gewoon tot een uur of vijf door naast ons huis. De volgende dag zijn we in de ochtend naar St. Mary´s Primary Girl School geweest voor een rondleiding. Als kinderen hier gestraft worden krijgen ze slagen met een tak. Raar hoe trots de teacher daarover vertelde maar ze vinden het een goede manier om de meisjes discipline bij te brengen. Nog een marktje bezocht, matrassen gekocht en ´s middags naar het Kakamega Rainforest geweest. Veel apen gezien was erg leuk! ´s Avonds lekker voor ons gekookt en op tijd op ons matrasje. Dinsdag zijn we ´s ochtends een prachtige wandeling gaan maken naar een riviertje. Grote theevelden gezien en die Kenianen plukken snel! De beste stukken van de plant gaan naar Europa en de minder goede blijven in Kenia om Keniaanse thee van te maken. ´s Middags even gerust bij Derrick thuis en vervolgens vertrokken naar Rondo Retreat, een hotel in het regenwoud. Weer zo prachtig! Ik vond dit eigenlijk mooier dan de officiële tocht met gids door het regenwoud van de dag ervoor. Daarna weer naar huis en ´s avonds nog een keer een wandeling gemaakt. Rivier ´overgestoken´ (tot m'n billen in het water haha) en een rondleiding door het dorp gekregen. Weer zo enorm prachtig, ik zal straks proberen er wat foto's van te uploaden. Ik heb zelden zo'n mooie omgeving en zo'n gelukkige, warme mensen gezien. Iedereen heet ons most welcome en dat gevoel dat daarbij komt kijken is zo geweldig en intens. De mensen leven hier zo dicht bij de natuur, hebben verder eigenlijk niet zoveel, maar stralen helemaal. Echt ongelofelijk. De Belgen zouden de volgende ochtend vertrekken naar Mombasa en ik zou teruggaan naar Hope Home. Echter begon het toch zo een beetje te kriebelen om aan het strand in Mombasa te zijn.. en heb ik besloten verder mee te reizen!

Woensdagochtend om vijf uur vertrokken in Kakamega naar de vluchthaven Kisumu. Slecht geslapen dus een gebroken dagje. Overstappen in Nairobi waar we een lodge geboekt hebben op het Maweni Beach Resort aan Tiwi Beach. We weten niet wat we ervan moeten verwachten maar na deze dagen zonder bed, elektriciteit en stromend water is alles luxe. In Mombasa aangekomen is het echt even omschakelen. Van puur natuur komen we in een drukke stad waar rondlopend vee het afval in de berm opeet, Kenianen aan het raam van je taxi proberen je wat te verkopen en de mensen duidelijk minder warm zijn. Ik vermoed dat het leven hier veel harder is wat daar wellicht aan bijdraagt. We gaan met de ferry over naar het eiland waar ons resort ligt en wat ik daar bij de ferry zie is ongekend. Zoveel mensen opeengedrongen die te wachten staan met zakken voedsel en koopwaar om op de ferry te kunnen, ze lijken opgestapeld als beesten. Je mag er niet filmen of foto's maken, volgens Derrick vanwege terroristische dreiging, ik denk daar anders over. De ferry wordt zo volgestouwd dat het naar mijn idee niet veilig meer is mocht er iets misgaan. Maargoed, aan de overkant doorgeknord naar ons resort en wauw.. daar bevinden we ons even in een paradijsje! We hebben een lodge met drie badkamers, drie slaapkamers, gas, elektriciteit, stromend water en kunnen onze grote teen nét niet in de Indische Oceaan dopen vanaf het terras. (okeeee drie minuutjes lopen) Het uitzicht is prachtig. Palmbomen, gekleurde bloemen, het geluid en de geur van de zee, need I say more?

Dan komen de apen bij ons kijken. We vinden ze wel grappig en maken foto's en kijken er verder niet teveel naar om. We gaan koken en vallen na het eten in slaap op het terras. Middernacht ga ik naar bed en ineens hoor ik 'OE A OE A OE A OE A' van wel HEEL dichtbij. Zaklamp aan maar ik kan niet door m'n klamboe heen schijnen. Ik denk laat maar het zal wel buiten zijn. Dan komt de Belg naar mijn kamer vanwege het geluid en springt er een aap over zijn hoofd.. Scary! Als gevolg gezellig met z'n vieren in bed gaan slapen op de kamer waar de aap niet kan komen (kingsize bedden, het paste). Als we net liggen horen we weer apengeluid. Toch maar even gaan kijken.. zitten er VIER apen ons eten op te vreten in de keuken!! Hahaha wat een beesten. Eten in de slaapkamer gezet en maar weer verder gaan slapen. De volgende ochtend blijkt dat er een gat in het dak zit waardoor de apen naar binnen kunnen. Wordt meteen gemaakt. We gaan lekker naar het strand, beetje zonnen en ook snorkelen. Er zitten veel zee-egels maar ook leuke zebravisjes, knalblauwe visjes en koraal. Ik denk lekker even in de branding te gaan liggen maar na een half uurtje voel ik me een beetje duf. Ik ga terug naar het huisje en voel me niet zo lekker worden. Eet nog een heerlijke vers gevangen vis uit de zee en dan ga ik liggen. Dan maar een paracetamol en rusten onder een dekentje. Ik voel me eigenlijk steeds slechter, heb het super koud en lig ondertussen te zweten als een otter en m'n buik gaat tekeer als een dolle. Ik snap er niks van. Toch maar even naar de wc en daar krijg ik de slappe lach van wat ik zie.. ik ben ZO erg verbrand dat is niet te doen! Verkoeling helpt dan ook een stuk beter merk ik dan onder een deken gaan liggen zweten haha. 's Nachts ben ik nog flink beroerd en ik besluit de volgende ochtend niet mee op safari te gaan. Om een uur 's middags maakt Derrick me wakker (die denkt dat ik inmiddels zware malaria heb haha zo bezorgd) en ik kijk eens om me heen.. Ik zeg heb jij een mango gegeten op de slaapkamer? Euh nee dat heeft hij niet. Hebben die apen terwijl ik lig te slapen weer aangevallen. Het houdt maar niet op! 's Middags gaan we naar het zwembad en vooral niet in de zon liggen. Gezellige, fijne middag. 's Avonds op tijd naar bed, want zaterdag vertrekken we met de bus naar Nairobi! We leggen als proef op de som een koekje in de keuken en 's ochtends is het weer weg. Brutale apen..

De busrit naar Nairobi duurt negen uur maar valt me echt alles mee. We rijden door Tsavo National Park en we zien olifanten, zebra's en giraffes. 's Avonds om zes uur komen we aan in Nairobi, een stad die van wat ik gezien heb een stuk gestructureerder is dan Mombasa. Het valt me enorm mee, ondanks de drukte. Wel worden we wanneer we de bus uitstappen belaagd door enorm veel taxichauffeurs die ons willen meenemen maar we slaan er ons doorheen. We gaan eten in een hotel en vervolgen onze weg. We zullen slapen in St. Thomas Aquinas Seminary, een plek waar je vanaf je 20e opgeleid kan worden tot priester. We worden hartelijk onthaald en hebben allemaal een eigen slaap- en badkamer, wat wel even fijn is. 's Ochtends gaan we ontbijten bij de docenten, die stuk voor stuk weer zo warm en hartelijk zijn. Daarna gaan we een wandeling maken en word ik weer gebeten door een mier, vorige week ook al. Na m'n teen uitgezogen te hebben kunnen we weer verder. We vinden kleine vogels, vergelijkbaar met roodborstjes. Ze maken op een hele speciale manier nestjes. Ze bouwen een ring die aan een tak vast hangt als een soort schommeltje, en maken daar uiteindelijk een bolletje van met onderin een gaatje waar ze erin kruipen. We zien overal van die pluizig ogende bolletjes hangen waar vogeltjes constant in en uit vliegen. Sweet! Om kwart over negen gaan we naar de mis. De gezangen zijn supermooi, alles wordt live gedaan door de mannen in opleiding en ik word er door geraakt. Aan het einde van de mis vraagt Father Kizito ons naar voren en mogen we ons allemaal voorstellen en een boodschap doorgeven. Na elk woordje applaudiseert iedereen in de kerk, weer zo speciaal! Na de mis gaan we even wat eten. We gaan vervolgens naar Kibera, een sloppenwijk in Nairobi met twee miljoen inwoners. We gaan er met de taxi in. Ik word veel minder geraakt dan ik had verwacht. Ik zie spelende kinderen, lachende mensen, andere dingen dan die ik ter voorbereiding gelezen heb. Ik denk dat dit komt doordat we met de taxi op de begaanbare paden blijven, we kunnen niet echt de slum ín, persoonlijke verhalen horen of zien hoe het leven er echt is. Hier zou ik nog wel een keer terug willen om het echte leven hier te kunnen zien. Hierna gaan we naar de Masai markt in het centrum van Nairobi. Vreselijk hoe iedereen om ons heen komt hangen met alle spulletjes die ze verkopen. We pakken wat we nodig hebben en zijn dan ook snel weer gevlogen. 's Middags zitten we heerlijk in de tuin van het seminary, genieten van onze rust en hebben inspirerende gesprekken. In de avond nodigt father Kizito ons uit op zijn kamer. Er is wijn en de muziek staat hard. Gezellig, maar we hebben niet veel tijd want de Belgen moeten hun vlucht halen en we gaan nog eten. Father Kizito en Derrick nemen ons mee naar een mooie plek waar we heerlijk hebben gegeten. Daarna nemen we afscheid van Derrick en vervolgen we onze weg naar Nairobi airport. Daar aangekomen heb ik nog twee uur met de Belgen voordat ook zij moeten inchecken. We nemen afscheid en ik vervolg mijn weg. Het is dan elf uur en mijn vlucht terug naar Kisumu gaat om zeven uur in de ochtend. Ik besluit vast naar de incheckbalie van de domestic flights te gaan en daar te wachten. Dan raak ik met een werknemer aan de praat, die van de terroristische bestrijding ofzoiets is, en schijnbaar zie ik er zo gevaarlijk uit dat ik mee moet (ik zie er volgens hem zo uitgeput uit dat ik op zijn kantoor mag slapen). Zijn collega die gedeelde dienst heeft met hem, pakt een matras achter de dossierkast vandaan en gaat ook een dutje doen. Slapen doe ik niet heel veel, ik weet dat ik me veilig kan voelen maar toch. Om vijf uur word ik wakker en ga ik maar weer naar de incheckruimte. Om zeven uur zit ik weer in het vliegtuig naar Kisumu. Op het vliegveld aangekomen is er nog niemand om me op te halen. Na een half uur toch maar eens bellen, blijkt dat geen van mijn berichten aangekomen zijn over mijn aankomst. Dus na anderhalf uur wachten eindelijk in de auto richting Kabondo! We pakken nog een marktje mee en drinken een biertje in de bar om de hoek. Daar zie ik een kind voor straf geslagen worden met een tak door de moeder, getsie. Om een uur in de middag eindelijk ‘thuis'. Spullen een beetje uitgepakt en proberen wat rust te nemen voordat ik de kinderen weer ga zien!

Ik heb een heerlijke twee weken achter de rug met ontzettend bijzondere mensen. We noemden het een avontuurlijke, spirituele en inspirerende reis. Niet alleen door alle indrukken die we opgedaan hebben maar ook door het toeval elkaar zo tegen het lijf te lopen en vervolgens een hele leuke en speciale tijd met elkaar te hebben. Dat maakt het voor mij helemaal compleet. Ik heb er zin in de komende tien dagen me vol in te zetten voor de kinderen en hun welzijn! Ik ga nog niet teveel denken aan de kou waarin jullie je bevinden want het scheelt bijna vijftig graden dat is niet te doen haha..

Take care everybody en tot snel!

Liefs, Mara

PS de foto's zijn alleen van Kisumu & Kakamega, daarna was m'n camera leeg en vanwege het ongeplande gehalte van deze reis had ik geen stekkers bij me. De foto's van Mombasa heb ik nog niet dus die pracht kan ik jullie besparen hihi..

Mzungu!! (Wit mens!!)

Een week verder en alweer een hoop meegemaakt!

Maandag ben ik met Boniface, de man van Achieng, naar de markt geweest in Kisii. Kisii is een stad ongeveer een uur rijden van Kabondo vandaan. Voordat we naar Kisii gingen maakten we een tussenstop in Oyugis, waar ik zou kunnen pinnen. Vooraf was ik wel wat huiverig om geld op te nemen vanwege de veiligheid. Aangekomen in Oyugis bleek dit nergens voor nodig. Twee politieagenten mét mitrailleur zouden het hokje waar ik mijn geld op aan het nemen was netjes bewaken, weer een verlichting. Helaas deed de pinautomaat het niet, dus wij verder naar Kisii. Kisii is een vrij grote stad waar twee keer per week markt is. Als markt moet je voorstellen dat alle mensen hutjemutje op een rij naast elkaar op de grond zitten, met voor zich uitgestald de spulletjes die ze verkopen. En dan ongeveer duizenden. En dus duizelingwekkend. Ik was in de verre omtrek de enige blanke die zich op de markt bevond, dus daar ging ie.. Van alle kanten werd ik geroepen, mensen kwamen op me af om mijn hand te schudden of me gewoon van dichtbij te bekijken, ze kwamen met hun waar naar mij toe want wat zij hadden was vééél beter dan de persoon waar we iets aan het kopen waren haha, en ga zo maar door. Overal hoorde ik 'EEEJ MZUNGU!' naar me geroepen worden. Iedereen was erg aardig maar 's avonds moest ik echt bijtanken van alle indrukken. Erg leuk om gezien te hebben hoe een markt er hier aan toegaat in vergelijking met Nederland!

Dinsdagochtend ben ik bij de kinderen geweest. 's Middags ben ik met Rose, een vrouw die voor Achieng werkt, naar de rivier geweest. De rivier, Sondo Muriu, is ongeveer 20 minuten lopen heen (bergaf) en 30 minuten lopen terug (bergop). Ik gleed best vaak uit, handig is nou eenmaal niet mijn middle name, en iedere keer als ik viel zei Rose 'oh sorry'. Ik dacht huh, daar hoef jij je toch niet voor te verontschuldigen? Later vroeg ze ook nog: 'madame, do you need an umbrella for the sun?'. Ook liet ze me iedere keer voorgaan en deed zo hard haar best om het mij naar mijn zin te maken. Hierdoor voelde ik mij minder op mijn gemak, het leek alsof ze in dienst was van mij. Gelukkig raakten we gedurende het lopen gewoon aan de praat en werd het gevoel wat minder. Ook leerde ze me wat Swahili wat me erg lastig afgaat moet ik zeggen. Ik vind het erg moeilijk de woorden te onthouden omdat de uitspraak in niets lijkt op wat ik gewend ben. Er is dan ook geen touw aan vast te knopen voor mij en de meeste woorden ben ik alweer vergeten helaas. Anyway, op de rivier hebben we een heerlijke boottocht van twee uur gemaakt (in zo'n houten vissersbootje met drie op een rij waarvan de achterste roeit), en het was hartstikke mooi! Ik heb heel veel mooie foto's gemaakt van bijvoorbeeld kinderen met vee langs het water, moeders die hun kinderen aan het wassen zijn of de kleren aan het wassen zijn, een vrouw die alcohol aan het stoken is, een visser, en ga zo maar door. 's Avonds weer teruggelopen naar Kabondo, lekker gegeten en naar bed.

Woensdag tot en met vrijdag heb ik volle dagen gemaakt bij de kindjes. Beginnen om acht uur, klaar om half zeven. Tussendoor heb ik dan ongeveer twee uur vrij wanneer de kinderen slapen. Ik wilde deze volle dagen graag maken zodat ik het ritme van de kinderen door heb en zie waar ik het meeste bij kan springen en waar tips nodig zijn. De kinderen zijn ontzettend lief. Ze zijn nog steeds blij als ik naar ze toe kom, gelukkig maar haha, en willen altijd meteen spelen. Wat ik telkens deed was bijvoorbeeld één kindje optillen of bij me op schoot zetten, om deze wat extra aandacht te geven of mee te knuffelen. Helaas resulteerde dat steeds vaker in huilbuien. Wanneer ik het kindje weer op de grond zet, begint het namelijk te huilen tot ik het weer op pak. Of wanneer ik een kind opgetild heb, gaan drie andere kinderen omgeklemd om mijn benen staan waardoor ik geen kant op kan. Of ze trekken aan mijn t-shirt of aan mijn broek, of gaan met elkaar vechten. Hoe graag ik ook alle kinderen aandacht wil geven en met ze wil knuffelen, dit werkte niet. Ik voelde me door de kinderen in een hoekje gedreven, het beklemde me dat ze constant zo aan me zitten, ook al weet ik dat ik dit zelf veroorzaak door ze veel op te tillen. Het heeft natuurlijk te maken met het feit dat deze kinderen geen moeder meer hebben en van jongs af aan hier wonen. Ze hebben geen veilige hechtingspatronen op kunnen bouwen. Het deed me veel pijn te zien dat ze zo wanhopig zoeken naar die aandacht en ik heb toen besloten na deze dagen dat ik de kinderen niet meer op ga tillen, dat ze niet meer bij me op schoot mogen. Ik ben benieuwd of het me lukt want het is iets wat voor mij zo gewoon voelt en iets wat ik uit gewoonte al snel doe. We zullen dus zien. Ik denk dat het beter is voor de kinderen en dat is het belangrijkste, ik wil ze niet iedere keer verdrietig maken als ik met ze kom spelen, dat is niet waar ik voor kom! Overigens zijn de kinderen verder altijd hartstikke vrolijk. Ze spelen, rennen in het rond, maken grapjes met elkaar en genieten de hele dag.

Zaterdag tot en met vandaag ben ik er even tussenuit geweest. Achieng heeft twee huisjes aan de rivier, en een van die huisjes mocht ik benutten voor een mini-vakantie. Wat was dat heerlijk zeg! Drie dagen heb ik niks gedaan als boeken lezen, muziek luisteren, naar het water kijken, in de zon liggen (wat langer dan tien minuten niet mogelijk is vanwege de hitte en de intensiteit van de zon haha), en kletsen met locals. Een paar jongeren uit Kabondo hebben de huisjes aan de rivier gebouwd en al snel had zich een groepje jongens om me heen verzameld. De jongens waren erg benieuwd hoe het dan in Nederland is in vergelijking met Kenia en gingen álles met elkaar vergelijken. Onderwijs, werk, klimaat en regering passeerden de revue. Ze beginnen alles met: 'Because in Kenya, we believe that... ... How is that in Holland?' Erg grappig en ook leuk om wat uit te wisselen en vooral ook om even met leeftijdsgenoten te kunnen praten. Vooral omdat ze me er constant van willen overtuigen dat Kenia beter is om te leven en proberen ervoor te zorgen dat ik concludeer dat het in Kenia leuker/mooier/prettiger is haha. Ik had m'n Skip-Bo meegenomen (Nikki thanks :D) en daarmee heb ik vrienden gemaakt hahaha.. Na een half uur uitleg gegeven te hebben, heb ik gisteren misschien wel vijf uur geskip-boot. Kinderen/jongeren uit de hele omgeving kwamen kijken naar dat spel uit ‘de Polland'. Iedereen wilde meedoen. Ik heb me kostelijk vermaakt en natuurlijk kwam ik als overwinnaar uit de bus ;-) vandaag heb ik lekker uitgeslapen en ben tot half vier bij de rivier gebleven. Ik heb kennis gemaakt met sugarcane, een soort riet ik weet niet precies hoe ik het moet omschrijven, waar suiker van wordt gemaakt. Alle mensen hier kauwen erop. Maurice, een van de jongens, kwam dit vanmiddag naar me brengen om te proberen. Hij vertelde dat hij om zes uur vanochtend ook langs geweest was, maar dat ik toen nog steeds sliep.. Het ritme hier is heel anders dan ik gewend ben. De sugarcane smaakt een beetje als een zoete watermeloen, het verschil is dat je het niet doorslikt maar uittuft als de zoete smaak eruit gekauwd is. Dan pak je weer een nieuw stukje tot de hele stok op is. Daarna nog een potje geskip-boot en natuurlijk gewonnen ;-) en toen heb ik gevraagd of Maurice mij terug wilde brengen naar hope home. Ik durf hier wel alleen rond te lopen als ik denk aan mijn veiligheid, maar ik moet helaas bekennen dat mijn orientatievermogen hier gezakt is tot een nulpunt. Ik kan echt niet onthouden bij welke struik of welk lemen huis ik naar links of rechts een bosje in moet voor een paadje dat nauwelijks zichtbaar is haha. Dat risico heb ik dus ook niet genomen. Mezelf niet realiserende dat het zo heet is, het is namelijk negenendertig graden at the moment en het is nu half zes, dacht ik tijdens de terugweg echt dat ik out zou gaan. Wát een hitte! Niet normaal. Na een tussenstop gelukkig veilig thuisgekomen. Inmiddels een verfrissende douche verder, wat gegeten en gedronken te hebben, voel ik mij weer mens.

Wat ik deze week ook nog meegemaakt heb:
- Met mijn handen gegeten (iedereen doet het hier, ik heb het geprobeerd maar vind het niet zo fijn) trouwens het eten is hier heerlijk!
- Mijn trolley op z'n Afrikaans op m'n hoofd gedragen. Dat scheelt veel gewicht!!
- Een slang gezien
- Uitgelegd dat in Nederland ook de zon schijnt en dat er inderdaad maar één zon is, dus dat ik daar dezelfde zon zie als hier in Kenia
- Prachtige sterrenhemel gezien!!
- Geleerd dat er in Kenia een ‘moonrise' is, die ik hopelijk binnenkort ga zien, schijnt prachtig te zijn! Momenteel is hij alleen 's nachts om vier uur en dat verschuift elke dag, dus binnenkort weer om zeven uur 's avonds dan sta ik paraat!
- Gezien hoe Kenianen alcohol stoken in een grote tank
- Een kikker in mijn kamer
- Een kip in mijn huis
- Een Keniaanse rouwstoet gezien met heel veel hard jammerende vrouwen (traditie)
- Iemand de illusie gelaten dat als je een vallende ster vindt, er heel veel geld ligt.. ‘do you think they have a machine to find it? I have never found one you see..'
- Langs de weg aangekeken worden door alle kindjes. Ze willen me een hand geven, of gewoon kijken haha. Niet gewend aan zo'n melkflesje als ik ;-)

Foto's komen misschien later. Ik heb gemerkt dat het heel veel tijd kost om ze te uploaden en ik ga in die tijd liever mijn mails beantwoorden, het neemt namelijk al mijn internetcapaciteit in beslag om ze op de website te zetten. Binnenkort weer een verhaal!

Trouwens. Als jullie me een berichtje willen sturen, ik heb een Keniaans nummer. Mijn Nederlandse nummer werkt hier namelijk niet. Het nummer is +254707204140.

Ik houd jullie weer op de hoogte van mijn avonturen!

Veel liefs, Mara

DJENGO DJENGO DJENGO!!!!

Hallo lieve lieve lezers!

Eindelijk krijgen jullie een berichtje van me. Dit is de eerste keer dat ik beschikking heb over internet en ik hoop dat het werkt totdat ik dit verhaal afgerond heb. Ik zal proberen een korte samenvatting van mijn ervaringen te schrijven..

De vlucht is goed verlopen, de eerste indrukken van Kenia waren vooral: hot!!! en druk!

Mijn eerste dag in Kabondo verliep goed, er was een Nederlandse vrouw, Renata, aanwezig, die mij een rondleiding gaf door een deel van het dorp en me introduceerde in de gebruiken van hier. Het dorp bestaat uit 8 families van ongeveer 30 personen. Daarnaast is hier het Hope Home Baby Rescue Centre gevestigd, waar ik aan het werk ben. Elke dag om half 7 sta ik op (dan is de zon op en is er dus licht, want: geen stroom tot nog toe) en ga even douchen in een teiltje met koud water, moet zeggen very refreshing! Ik drink m'n watertje en ga naar de kinders. Daar help ik ze uit bed, verschonen, ontbijten en ga ze aandacht geven. Ik moet heeeeel erg wennen aan de dingen die hier niet vanzelfsprekend zijn, zoals: kinderen moeten op tijd verschoond worden, kinderen moeten uberhaupt een luier dragen, ze hebben elke dag water nodig (? ja echt!!), ze hebben aandacht nodig, en zo kan ik nog even doorgaan. De meiden die hier werken zijn dit allemaal niet gewend en vinden het heel raar dat we ze dit proberen aan te leren. Mijn doel voor de komende weken is zorgen dat de kinderen elke dag minimaal een bepaalde hoeveelheid water krijgen, veel aadnacht krijgen en dat ze veilig zijn, want een kind of twee alleen achterlaten op de commode is ook normaalste zaak van de wereld dat soort dingen.

Op mijn eerste ochtend is er meteen een kindje overleden. Dit was heel triest en gaf een extra moeilijke start want geloof me, als er een vliegtuig klaar gestaan had was ik mee terug gegaan. Het is vooral heel zwaar omdat het kind in dezelfde omstandigheden in Nederland nooit gestorven zou zijn. Binnen een paar uur was er een mooi kistje getimmerd met een zachte bekleding a la kinderkamer en werd het jochie erin gelegd om naar zijn familie gebracht te worden. Erg schrijnend waren de omstandigheden daar: vier palen zonder dak, naast het 'huis' het graf van de moeder van het kindje. Gelukkig was ik niet mee en heb ik alleen de foto's gezien van het huis.

Na deze moeilijke en zeer emotionele start begin ik inmiddels mijn draai te vinden. De omgeving is prachtig, de kinderen zijn ontzettend lief en altijd blij me te zien, het is heerlijk weer, ik heb genoeg tijd om mijn rust te pakken en even te genieten van het hier zijn, dus wat dat betreft heb ik niks te klagen. Als ik aan kom lopen bij de kinderen roepen ze allemaal: DJENGO DJENGO DJENGO, wat betekent dat ik ze moet optillen en in de lucht gooien. Helaas ben ik erin getrapt dit een paar keer te doen voor ze hahaha, wat betekent dat nu elke ochtend van 7u tot 's middags 2u twintig kinderen aan mijn benen hangen en djengo roepen tot ik ze kietel of in de lucht gooi. Soms is dit vermoeiend maar als je dan ziet hoe blij ze zijn door ze een keer in de lucht te gooien of door ze over hun bolletje te aaien, nou dan smelt je en doe je het toch maar weer een keer haha. Geduldig ben ik wat dat betreft dus niet bepaald ;-)

Het is hier 's nachts echt pikkedonker. Ik slaap alleen in een vrij groot huis, zeg 2,5 keer wat ik nu heb in Tilburg, maar toch ben ik helemaal niet bang. Iklig lekker onder m'n klamboe, val om half tien 's avonds als een blok in slaap en word om half 7 weer wakker. Soms trouwens ook om half 5 door de balkende ezel die mij 's nachts naast mijn raam gezelschap houdt haha.. Ook heb ik koeien, kippen, honden, konijnen, geiten en varkens om me heen. En natuurlijk twintig schatten van kinders! Achieng, de vrouw die dit alles begonnen heeft, is een geweldige vrouw. Ze heeft een erg Westerse manier van denken waardoor ik met haar goed over de culturele verschillen kan praten en ook mijn onbegrip over bepaalde zaken goed kan delen. Ze is een van de weinigen die goed Engels spreekt, wat ik wel jammer vind. Het is moeilijk met de nanny's te praten, ze zeggen gewoon yes of no maar eigenlijk hebben ze weinig idee van wat je bedoelt, op een aantal meiden na. Ook dit zal wel loslopen, anders maar op de snelcursus Swahili!

Ik ga weer afronden met mijn verhaal en hoop de volgende keer wat meer te kunnen vertellen over de omgeving die ik hopelijk deze week ga verkennen met wat mensen uit het dorp.

Ik ben benieuwd hoe het met jullie gaat!! Ik hoop dat in NL alles nog steeds op rolletjes loopt... Overigens foto's plaatsen HOOP ik dat het gaat lukken maar nu is het internet nog niet zo snel dus heb ik dat nog even achterwege gelaten.

Tot snel!

Liefs, Mara