Vermoedelijk het laatste reisverslag dat jullie van me zullen lezen!

Vorige week moest ik erg wennen aan het omschakelen tussen vakantiegevoel en het werken bij Hope Home. Ook mis ik overdag de aanwezigheid van anderen om me heen. Dinsdag voelde ik me helemaal niet lekker dus ben ik alleen in de ochtend even bij de kinderen geweest. Geveld door flinke hoofdpijn heb ik de rest van de dag rustig aan gedaan en ben ik 's avonds al om acht uur gaan slapen. De volgende ochtend voelde ik me gelukkig een stuk beter! Woensdag weer naar de kindjes geweest. Ze zijn steeds zo blij me te zien :D Het blijkt voor de nannies lastig eenvoudige instructies over te nemen. De kindjes dragen in de middag al geen luiers meer. Dit betekent dat de speelruimte stinkt naar plas, dat over het speelgoed heen geplast wordt en dat ik altijd nat wordt van de onder geplaste kleding wanneer ik een kind op pak. Ik frustreer me hier enorm over, en vraag me af waarom ze de nannies er zo'n probleem mee hebben de kinderen luiers te laten dragen. Wanneer ik hier naar vraag krijg ik amper antwoord. Ze bevestigen dat de kindjes geen luiers dragen, tja, dat had ik zelf ook al gezien, maar op de vraag waarom glimlachen ze een keer en gaan verder met hun bezigheden. Ik weet niet goed wat ik er mee moet. Zal ik de laatste week tot frustratie toe elke dag gaan hameren op het belang van hygiëne en gezondheid van de kinderen of zal ik het maar laten en proberen er nog het beste van te maken? Zo zijn er wel meer dingen. Het water drinken wil ook niet vlotten. Als ik de kinderen geen water geef drinken ze misschien een beker water per dag. Ik vraag mij af wat het nut van mijn aanwezigheid is als de nannies toch geen gebruik maken van mijn advies. Wat ik me ook realiseer is dat wanneer ik weg ben, niet doorgegaan zal worden met hetgeen ik heb proberen ze aan te leren. Dit is zo ontzettend frustrerend!! Op dit moment weet ik het even niet meer. Enigszins teleurgesteld ga ik vandaag naar huis.

Donderdag heb ik weer wat meer spirit haha en ga vol goede moed naar de kinders! Gelukkig dragen ze in de ochtend nog wel een luier, dus daar hoef ik me even niet druk om te maken. Ik speel fijn met ze en merk hoeveel plezier ze kunnen halen uit kleine dingen. Dat vind ik dan weer zo mooi en ik geniet er echt van dat de kinderen zo blij kunnen worden van iets kleins. Wat zijn wij Europeanen dan verwend zeg met onze playstations, nintendo's, grote speeltuinen enzovoorts.. Contrast is enorm. Ik maak wat foto's van de kinderen en ik merk dat de nannies hiervan opleven. Ze gaan de kinderen mooi aankleden en komen me dan halen om het kindje op z'n best op de foto te zetten. Ook willen ze zelf stiekem ook heel graag op de foto. Als ik de gemaakte foto's laat zien vinden ze het geweldig! Alles ziet er ‘smart' uit (volgens mij bedoelen ze mooi hahah) en ze stralen helemaal! Ook weer heel leuk om te doen. In de middag wil ik de grotere kinderen op de foto zetten maar ze vallen me nog net niet aan om mijn fotocamera te pikken. Dus laat ik dit maar even voor wat het is, volgende week nog een keer proberen! 's Avonds ga ik eten bij Lin, de dochter van Achieng, en ze heeft weer heerlijk gekookt. Rijst met bonenprutje, het klinkt simpel, maar ik eet elke avond twee borden vol! Het eten is heerlijk gekruid en heel hartig, precies waar ik van houd dus ik voel me elke avond verwend :-) na het eten ga ik weer naar huis, kijk nog een film en ga slapen.

Vrijdag ga ik weer een dagje meehelpen op school. Ook de manier van lesgeven is apart, hier heb ik de vorige keer nog niet zoveel over verteld. Wel moet ik erbij zeggen dat het een soort preschool klas is, dus de kinderen zijn pas 3 a 4 jaar. De kinderen komen op school en heten de teacher welkom. Ze snappen nog niks van Engels maar moeten de teacher wel in het Engels begroeten. Wanneer de teacher vraagt 'How are you?' kopiëren de kinderen gewoon wat ze zegt. Na het welkom zingen ze een paar liedjes in het Engels, dit gaat ook nog niet van harte hahah. Dan gaan ze een opdrachtje maken. Vrijdagochtend was de opdracht om letters uit het alfabet in te kleuren. In Nederland zou dit enigszins voorbereid zijn en de opdracht al klaarliggen om uit te delen (toch?), hier gaat het íets anders. De teacher tekent de letters na in de schriftjes van de kinderen en deelt deze dan uit. Dit natekenen duurt ongeveer een half uur en gebeurt zo slordig. Dus heb ik het maar overgenomen want de perfectionist in mij kon dit niet aanzien. In de pauze drinken de kinderen porec en na de pauze zijn de teachers bezig met het maken van kleine kaartjes: ze maken flashcards van het alfabet voor de kinderen. Hiervoor wordt een doos in stukjes geknipt op ongeveer dezelfde grootte. Op de uitgeknipte kaartjes wordt een letter uit het alfabet met een woord in het Engels en een plaatje geschreven en getekend. Ik help de teacher mee en als ze zien hoe ik de plaatjes teken mag ik alle kaartjes maken. Zo heb ik kaartjes gemaakt van de L voor Lion, de G voor Giraffe, de H voor House, de M van Mango en zo meer. Ik vind het erg leuk om even ‘creatief' bezig te zijn en ga maandag weer helpen. Overigens zijn de teachers het tweede deel van de les alleen maar bezig geweest met het bestuderen van mijn tekenvaardigheden, de les was niet meer belangrijk en de kinderen speelden wat in het rond. Zou in NL volgens mij ook niet denkbaar zijn! In de avond ga ik weer eten bij Achieng, ze is zelf naar de rivier voor wat rust met baby Faith dus kookt haar nichtje voor me. Dit meisje is ontzettend verlegen en mijn pogingen om een gesprek met haar aan te knopen vallen een beetje in het water.. ze antwoordt alleen maar met ja en nee en kijkt dan snel weer naar haar bord. Dus ik ben erg vroeg thuis deze avond en ga even wat langer op internet, doe m'n was (met de hand jaja) en relax wat.

Zaterdagochtend slaap ik uit tot acht uur. Ik neem een koude douche, waar ik inmiddels erg op gesteld ben vanwege het frisse gevoel daarna! Daarna ontbijt ik rustig aan en als ik nog een boterham wil toasten komt een van de nannies naar me toe. Ze heeft een bericht voor me, namelijk dat Faith de ochtend niet heeft gehaald. Fuck zeg. Faith is een meisje dat in december bij Hope Home is aangekomen. Ze is gevonden in een doos in de supermarkt en door een zogeheten child officer hier naartoe gebracht. Faith had een buikwond (haar organen kwamen naar buiten) en een heel groot hoofd waarbij de fontanellen nog duidelijk zichtbaar waren (de losse delen van de schedel die later aan elkaar groeien) en ook de openingen tussen de fontanellen. Ze is in december geopereerd aan haar buikje en dit is goed gegaan. De buikwond had wat meer tijd nodig maar was de laatste week ook dicht. Eind januari zijn ze met haar naar een gespecialiseerd ziekenhuis in Nairobi geweest om haar te laten opereren aan haar hoofd, zodat het hoofd misschien wat kleiner zou worden door het vocht af te tappen. In Nairobi maken ze haar hoofdje open en vertellen ze dat er niets te doen is aan de grootte ervan. Ook vertellen ze dat ze nauwelijks hersenen heeft en dat ze waarschijnlijk nooit zal functioneren als een gezond kind, ze zal bijvoorbeeld nooit gaan lopen. Dus gaan ze weer richting huis. Na een paar dagen wordt ze ziek, ze krijgt koorts. De wond op haar hoofdje barst open en er komt veel vocht uit. Op en af naar het ziekenhuis. Ze krijgt een injectie tegen de koorts en dan blijkt later dat er een injectie voor een volwassene is gegeven. Dit kindje weegt denk ik nog geen vijf kilo, dus een flinke overdosis. Hiervan lijkt ze niet op te knappen. Weer op en af naar het ziekenhuis. Na een paar dagen is ze wat rustiger, maar ook gestopt met huilen. Een beetje apathisch. Haar blik is afwezig, niet in het nu. Achieng gaat met haar naar de rivier voor wat rust. En gisteravond is ze overleden.. Vanochtend hebben we haar begraven in de tuin. Ik wist om negen uur dat ze overleden was en om half twaalf was ik weer thuis. In die tijd is een kistje gemaakt, een graf gegraven, afscheid genomen van Faith en het graf weer dicht gemaakt. Ik vond het erg emotioneel en ben er een beetje van ondersteboven aangezien dit het tweede kindje in vier weken is dat overlijdt. Ik wil de mensen die naar Hope Home gaan komen niet afschrikken, dus hier wat toegevoegde informatie:

De afgelopen twee jaar zijn er geen kinderen overleden in Hope Home. Faith was een gehandicapt kindje, de kans bestond dat ze het niet zou redden. De vraag is wat voor een leven ze gehad zou hebben als ze het wel gered zou hebben, misschien zou ze de rest van haar leven niks gekund hebben. Boniface, het jongetje dat op mijn eerste dag overleden is, was helaas pech. Hij was kerngezond, werd geveld door twee heftige ziektes en was niet sterk genoeg om daar tegen te vechten. Het is dus niet zo dat hier aan de lopende band kinderen sterven! Het is gewoon pech dat ik net hier ben nu deze twee kindjes het leven moeten laten.

Wat me wel weer pijn deed en heftig was, was wat er gebeurde net nadat we Faith hadden begraven. Ik voelde me gewoon ronduit shit en verdrietig en liep enigszins verloren terug naar mijn huis. Zin om met de kinderen te gaan spelen heb ik nog niet dus ik besluit even mezelf terug te trekken. Dan kom ik James tegen, die net ook bij de begrafenis aanwezig was. Hij kijkt vrolijk, zegt dat het alweer afgelopen is, en vervolgens met een glimlach: 'And in the end we thank God'.. This is Africa, I know, maar wat kan het soms hard zijn. Alles gaat hier alweer door, ik weet wel dat het moet want er moeten meer dan twintig kindermondjes gevoed worden en daar is werk voor nodig, maar zo resoluut! Ik denk dat ik vandaag dan ook maar even op m'n gemakje doe.. Even tijd nodig om het een plek te geven en dan kan ik morgen weer vol energie naar de kinderen toe. Maandag ga ik weer naar school, dinsdag en/of woensdag waarschijnlijk naar de rivier om afscheid te nemen van de mensen die ik daar ontmoet heb. Donderdag afscheid nemen van mijn schatjes hier en dan vlieg ik donderdagavond richting het koude NL.. Het zal even doorzetten worden de laatste dagen maar toch ook genieten van alle liefde die de kindjes geven en de warmte die de mensen in zich hebben. Ook zal ik voor het laatst: mezelf een filmster voelen door alle mensen die stoppen met wat ze doen als ik voorbij kom om me aan te staren hahah, automatisch omkijken en zwaaien als ik MZUNGU! hoor, nog eens lekker met mijn handen eten, 's avonds in het donker zonder zaklamp naar huis lopen, onder m'n muskietennetje slapen, overal waar ik loop op letten voor agressieve mieren, mijn kleren wassen met de hand, geen water gebruiken bij het tanden poetsen, eerst checken of er water is voordat ik ga douchen, 's avonds veel bruiner zijn dan 's ochtends door het stof, getoast brood met boter en avocado zien als de ultieme lekkernij, dromen over een cornetto-ijsje met extra veel chocolade onderin, aan iedere voorbijganger vragen hoe het gaat.. Hihi.. Ik zal het zeker gaan missen maar denk dat ik ook zo weer gewend ben aan de Westerse luxe! Time will tell :-)

Take care!

Liefs, Mara