DJENGO DJENGO DJENGO!!!!
Hallo lieve lieve lezers!
Eindelijk krijgen jullie een berichtje van me. Dit is de eerste keer dat ik beschikking heb over internet en ik hoop dat het werkt totdat ik dit verhaal afgerond heb. Ik zal proberen een korte samenvatting van mijn ervaringen te schrijven..
De vlucht is goed verlopen, de eerste indrukken van Kenia waren vooral: hot!!! en druk!
Mijn eerste dag in Kabondo verliep goed, er was een Nederlandse vrouw, Renata, aanwezig, die mij een rondleiding gaf door een deel van het dorp en me introduceerde in de gebruiken van hier. Het dorp bestaat uit 8 families van ongeveer 30 personen. Daarnaast is hier het Hope Home Baby Rescue Centre gevestigd, waar ik aan het werk ben. Elke dag om half 7 sta ik op (dan is de zon op en is er dus licht, want: geen stroom tot nog toe) en ga even douchen in een teiltje met koud water, moet zeggen very refreshing! Ik drink m'n watertje en ga naar de kinders. Daar help ik ze uit bed, verschonen, ontbijten en ga ze aandacht geven. Ik moet heeeeel erg wennen aan de dingen die hier niet vanzelfsprekend zijn, zoals: kinderen moeten op tijd verschoond worden, kinderen moeten uberhaupt een luier dragen, ze hebben elke dag water nodig (? ja echt!!), ze hebben aandacht nodig, en zo kan ik nog even doorgaan. De meiden die hier werken zijn dit allemaal niet gewend en vinden het heel raar dat we ze dit proberen aan te leren. Mijn doel voor de komende weken is zorgen dat de kinderen elke dag minimaal een bepaalde hoeveelheid water krijgen, veel aadnacht krijgen en dat ze veilig zijn, want een kind of twee alleen achterlaten op de commode is ook normaalste zaak van de wereld dat soort dingen.
Op mijn eerste ochtend is er meteen een kindje overleden. Dit was heel triest en gaf een extra moeilijke start want geloof me, als er een vliegtuig klaar gestaan had was ik mee terug gegaan. Het is vooral heel zwaar omdat het kind in dezelfde omstandigheden in Nederland nooit gestorven zou zijn. Binnen een paar uur was er een mooi kistje getimmerd met een zachte bekleding a la kinderkamer en werd het jochie erin gelegd om naar zijn familie gebracht te worden. Erg schrijnend waren de omstandigheden daar: vier palen zonder dak, naast het 'huis' het graf van de moeder van het kindje. Gelukkig was ik niet mee en heb ik alleen de foto's gezien van het huis.
Na deze moeilijke en zeer emotionele start begin ik inmiddels mijn draai te vinden. De omgeving is prachtig, de kinderen zijn ontzettend lief en altijd blij me te zien, het is heerlijk weer, ik heb genoeg tijd om mijn rust te pakken en even te genieten van het hier zijn, dus wat dat betreft heb ik niks te klagen. Als ik aan kom lopen bij de kinderen roepen ze allemaal: DJENGO DJENGO DJENGO, wat betekent dat ik ze moet optillen en in de lucht gooien. Helaas ben ik erin getrapt dit een paar keer te doen voor ze hahaha, wat betekent dat nu elke ochtend van 7u tot 's middags 2u twintig kinderen aan mijn benen hangen en djengo roepen tot ik ze kietel of in de lucht gooi. Soms is dit vermoeiend maar als je dan ziet hoe blij ze zijn door ze een keer in de lucht te gooien of door ze over hun bolletje te aaien, nou dan smelt je en doe je het toch maar weer een keer haha. Geduldig ben ik wat dat betreft dus niet bepaald ;-)
Het is hier 's nachts echt pikkedonker. Ik slaap alleen in een vrij groot huis, zeg 2,5 keer wat ik nu heb in Tilburg, maar toch ben ik helemaal niet bang. Iklig lekker onder m'n klamboe, val om half tien 's avonds als een blok in slaap en word om half 7 weer wakker. Soms trouwens ook om half 5 door de balkende ezel die mij 's nachts naast mijn raam gezelschap houdt haha.. Ook heb ik koeien, kippen, honden, konijnen, geiten en varkens om me heen. En natuurlijk twintig schatten van kinders! Achieng, de vrouw die dit alles begonnen heeft, is een geweldige vrouw. Ze heeft een erg Westerse manier van denken waardoor ik met haar goed over de culturele verschillen kan praten en ook mijn onbegrip over bepaalde zaken goed kan delen. Ze is een van de weinigen die goed Engels spreekt, wat ik wel jammer vind. Het is moeilijk met de nanny's te praten, ze zeggen gewoon yes of no maar eigenlijk hebben ze weinig idee van wat je bedoelt, op een aantal meiden na. Ook dit zal wel loslopen, anders maar op de snelcursus Swahili!
Ik ga weer afronden met mijn verhaal en hoop de volgende keer wat meer te kunnen vertellen over de omgeving die ik hopelijk deze week ga verkennen met wat mensen uit het dorp.
Ik ben benieuwd hoe het met jullie gaat!! Ik hoop dat in NL alles nog steeds op rolletjes loopt... Overigens foto's plaatsen HOOP ik dat het gaat lukken maar nu is het internet nog niet zo snel dus heb ik dat nog even achterwege gelaten.
Tot snel!
Liefs, Mara
Reacties
Reacties
HA MAra,
wat een ervaringen maak je daar al in zo'n korte tjid mee. Ik bedenk me dat wij nog niet voor de helft kunnen voorstellen hoe het daar aan toe gaat. Het is een totaal andere wereld die je wel aan het denken zet over onze westere wereld met alle gemakken van dien. Het is inderdaad wel indrukwekkend als zo'n klein jongetje overlijdt omdat daar de middelen niet zijn die wij hier als vanzelfsprekendheid zien. Fijn dat je in ieder geval met een persoon Engels kunt spreken om je ervaringen te delen en elkaars levenwijze te "begrijpen". Het is dapper dat je daar bent en ook kunt bijdragen aan een stukje levensgeluk van deze kindjes. Groetjes mama xx
Wow Maratje, meteen een indrukwekkend verhaal! Fijn om iets van je te horen, ben benieuwd naar je volgende verhaal.. Zo te gelezen geniet je nu al van de ervaringen die je op doet, super! Veel succes maar weer en ook veel plezier. X Laura
Mara!
Jeetje zeg! Door je verhaal krijgen we hier zeker n goed beeld van hoe het er daar aan toegaat. Heftig hoor! Ook niet zomaar even de telefoon kunnen pakken om naar huis te bellen zal af en toe moeilijk zijn maar maakt je ervaring wel helemaal compleet. Je viel er de eerste dag goed in zeg...heel veel succes nog!!
Lieve Mara,
Wat heftig zeg..
Super dat je na die start toch je draai hebt gevonden.
Wat is het raar dat je de zekerheden van hier daar helemaal niet terug ziet. Lijkt ons echt moeilijk om daar mee om te gaan.
Vooral namens Jorg (en natuurlijk ook namens mij) we zijn heel trots op je! Petje af!
Heel veel succes en vergeet vooral niet elke dag te genieten!
X
Hoi Mara,
Leuk om je ervaringen te lezen! En wat een heftige start heb je gehad met een kind dat overlijdt. Pffff.... dat is wel erg confronterend he? Fijn dat je het goed met Achieng kan vinden, ze is echt geweldig he? Een hele fijne tijd en doe de hartelijke groeten aan Achieng.
Groetjes, Ineke
Wow.. Dat is niet niks zeg... Meteen even met je neus op de feiten gedrukt. Knap van je dat je alsnog je draai gevonden hebt en uit de rest van het verhaal blijkt wel dat je het naar je zin hebt! Super fijn! Ik zie jou al lopen met al die kinderen op je heen; DJENGO!! Haha! Super veel plezier nog en ook succes! Geniet van de ervaring! X
Jeetje, dat is meteen een zware start voor je geweest..
Ik zie dat je het wel erg super hebt daar ondanks dat het natuurlijk ook zwaar is en erg wennen!
Echt super geweldig dat je dit doet en ik ben zo trots op je!
Haha Djengo!! Ik zie het helemaal voor me..
Geniet!
Kus
Hiii meis!!
Wat goed om wat van je te horen :). En wat tof om te merken dat je het gevoel hebt dat je een verschil kan maken voor die kinderen :D.
Maar phoe hee, wat een zware start inderdaad! Toevallig dat we het er nog over hadden of dat je het niet moeilijk zou vinden als er iemand zou overlijden in die periode dat jij aanwezig bent... Die kans was nihil dacht jij. En pats boem: word je meteen op dag 1 met de neus op de feiten gedrukt en met beide benen op de grond gezet.
Laten we maar zeggen: een slechte start is het halve werk van het leren kennen van de verschillen in culturen, gewoonten en faciliteiten!
Maar zoals ik hoor begin jij er weer helemaal bovenop te komen met die lieve kinders om je heen! Enjoy meis!! xx
Hoi Mara, van Coby kreeg ik jouw site om te kijken hoe het je vergaat in Kenia.
Wat een bijzondere ervaring!
Zoals je het beschrijft ben je echt bezig met de basale levensbehoeften. Dat je de kinderen blij kunt maken door hun in de lucht te gooien, dat kan je je hier bijna niet voorstellen. Ik blijf je volgen.
Warme groet,
Jantien
Hallo Mara,
Met belangstelling volg ik je blog ook al kennen we elkaar niet.
Mijn man en ik hebben ons nl. voor februari 2013 aangemeld om naar Hope Home te gaan.
Vandaar dat wij heel erg geintereseerd zijn in je verhalen!
Voor ons duurt het (jammergenoeg) nog heel lang voordat we gaan omdat het eerder niet uitkomt.
We wensen je een heel fijne tijd in Kenia, ondanks de nare ervaring in het begin.
Groeten, Inge.
Heee lieve ariebombarie!!
Ohh, zo te horen gaat het helemaal goed komen met jou daar. Ik kan me voorstellen dat je ongelofelijk veel indrukken opdoet en dat je even flabbergasted was toen je daar aankwam en je meteen zo'n ervaring op deed.. Maar inderdaad het mooie ervan is dan dat je die kleine kiddo's die er nog wel zijn kunt helpen en een fijne tijd kunt bezorgen!! Ik weet zeker dat je dat top doet, nu weet je hoe geduldig ik moet zijn met 30 van die kinderen in de klas ;) hihi.. Ik kijk uit naar je nieuwe verhalen en vooral naar de foto's! Ik hoop dat je nog een hele fijne tijd hebt daar!!
Dikke kus vanuit het luxe, goede en relaxte hollandia (want oh, wat hebben wij het goed he)
Liefs XX
hahaha arie toch!Je moet schrijfster worden, tussen het lachen en tranenpikken door heb ik al heel wat mooie indrukken gekregen van jouw prachtige interessante maar heftige omgeving waarin jij je bevindt!Schat had je net al even "live" gesproken en vond het super je positief te horen spreken!Hoop dat die dames en jij ook al lekker in z'n swa's kunnen kletsen en er geen kindjes meer overleden zijn, wat inderdaad een heftige nare start voor je moet zijn geweest!!!Nou mop ik hoor het wel en ben blij dat je iig een veilige haven daar hebt!Denk aan je dikke zoen
Reageer
Laat een reactie achter!
- {{ error }}
