Een week verder en alweer een hoop meegemaakt!

Maandag ben ik met Boniface, de man van Achieng, naar de markt geweest in Kisii. Kisii is een stad ongeveer een uur rijden van Kabondo vandaan. Voordat we naar Kisii gingen maakten we een tussenstop in Oyugis, waar ik zou kunnen pinnen. Vooraf was ik wel wat huiverig om geld op te nemen vanwege de veiligheid. Aangekomen in Oyugis bleek dit nergens voor nodig. Twee politieagenten mét mitrailleur zouden het hokje waar ik mijn geld op aan het nemen was netjes bewaken, weer een verlichting. Helaas deed de pinautomaat het niet, dus wij verder naar Kisii. Kisii is een vrij grote stad waar twee keer per week markt is. Als markt moet je voorstellen dat alle mensen hutjemutje op een rij naast elkaar op de grond zitten, met voor zich uitgestald de spulletjes die ze verkopen. En dan ongeveer duizenden. En dus duizelingwekkend. Ik was in de verre omtrek de enige blanke die zich op de markt bevond, dus daar ging ie.. Van alle kanten werd ik geroepen, mensen kwamen op me af om mijn hand te schudden of me gewoon van dichtbij te bekijken, ze kwamen met hun waar naar mij toe want wat zij hadden was vééél beter dan de persoon waar we iets aan het kopen waren haha, en ga zo maar door. Overal hoorde ik 'EEEJ MZUNGU!' naar me geroepen worden. Iedereen was erg aardig maar 's avonds moest ik echt bijtanken van alle indrukken. Erg leuk om gezien te hebben hoe een markt er hier aan toegaat in vergelijking met Nederland!

Dinsdagochtend ben ik bij de kinderen geweest. 's Middags ben ik met Rose, een vrouw die voor Achieng werkt, naar de rivier geweest. De rivier, Sondo Muriu, is ongeveer 20 minuten lopen heen (bergaf) en 30 minuten lopen terug (bergop). Ik gleed best vaak uit, handig is nou eenmaal niet mijn middle name, en iedere keer als ik viel zei Rose 'oh sorry'. Ik dacht huh, daar hoef jij je toch niet voor te verontschuldigen? Later vroeg ze ook nog: 'madame, do you need an umbrella for the sun?'. Ook liet ze me iedere keer voorgaan en deed zo hard haar best om het mij naar mijn zin te maken. Hierdoor voelde ik mij minder op mijn gemak, het leek alsof ze in dienst was van mij. Gelukkig raakten we gedurende het lopen gewoon aan de praat en werd het gevoel wat minder. Ook leerde ze me wat Swahili wat me erg lastig afgaat moet ik zeggen. Ik vind het erg moeilijk de woorden te onthouden omdat de uitspraak in niets lijkt op wat ik gewend ben. Er is dan ook geen touw aan vast te knopen voor mij en de meeste woorden ben ik alweer vergeten helaas. Anyway, op de rivier hebben we een heerlijke boottocht van twee uur gemaakt (in zo'n houten vissersbootje met drie op een rij waarvan de achterste roeit), en het was hartstikke mooi! Ik heb heel veel mooie foto's gemaakt van bijvoorbeeld kinderen met vee langs het water, moeders die hun kinderen aan het wassen zijn of de kleren aan het wassen zijn, een vrouw die alcohol aan het stoken is, een visser, en ga zo maar door. 's Avonds weer teruggelopen naar Kabondo, lekker gegeten en naar bed.

Woensdag tot en met vrijdag heb ik volle dagen gemaakt bij de kindjes. Beginnen om acht uur, klaar om half zeven. Tussendoor heb ik dan ongeveer twee uur vrij wanneer de kinderen slapen. Ik wilde deze volle dagen graag maken zodat ik het ritme van de kinderen door heb en zie waar ik het meeste bij kan springen en waar tips nodig zijn. De kinderen zijn ontzettend lief. Ze zijn nog steeds blij als ik naar ze toe kom, gelukkig maar haha, en willen altijd meteen spelen. Wat ik telkens deed was bijvoorbeeld één kindje optillen of bij me op schoot zetten, om deze wat extra aandacht te geven of mee te knuffelen. Helaas resulteerde dat steeds vaker in huilbuien. Wanneer ik het kindje weer op de grond zet, begint het namelijk te huilen tot ik het weer op pak. Of wanneer ik een kind opgetild heb, gaan drie andere kinderen omgeklemd om mijn benen staan waardoor ik geen kant op kan. Of ze trekken aan mijn t-shirt of aan mijn broek, of gaan met elkaar vechten. Hoe graag ik ook alle kinderen aandacht wil geven en met ze wil knuffelen, dit werkte niet. Ik voelde me door de kinderen in een hoekje gedreven, het beklemde me dat ze constant zo aan me zitten, ook al weet ik dat ik dit zelf veroorzaak door ze veel op te tillen. Het heeft natuurlijk te maken met het feit dat deze kinderen geen moeder meer hebben en van jongs af aan hier wonen. Ze hebben geen veilige hechtingspatronen op kunnen bouwen. Het deed me veel pijn te zien dat ze zo wanhopig zoeken naar die aandacht en ik heb toen besloten na deze dagen dat ik de kinderen niet meer op ga tillen, dat ze niet meer bij me op schoot mogen. Ik ben benieuwd of het me lukt want het is iets wat voor mij zo gewoon voelt en iets wat ik uit gewoonte al snel doe. We zullen dus zien. Ik denk dat het beter is voor de kinderen en dat is het belangrijkste, ik wil ze niet iedere keer verdrietig maken als ik met ze kom spelen, dat is niet waar ik voor kom! Overigens zijn de kinderen verder altijd hartstikke vrolijk. Ze spelen, rennen in het rond, maken grapjes met elkaar en genieten de hele dag.

Zaterdag tot en met vandaag ben ik er even tussenuit geweest. Achieng heeft twee huisjes aan de rivier, en een van die huisjes mocht ik benutten voor een mini-vakantie. Wat was dat heerlijk zeg! Drie dagen heb ik niks gedaan als boeken lezen, muziek luisteren, naar het water kijken, in de zon liggen (wat langer dan tien minuten niet mogelijk is vanwege de hitte en de intensiteit van de zon haha), en kletsen met locals. Een paar jongeren uit Kabondo hebben de huisjes aan de rivier gebouwd en al snel had zich een groepje jongens om me heen verzameld. De jongens waren erg benieuwd hoe het dan in Nederland is in vergelijking met Kenia en gingen álles met elkaar vergelijken. Onderwijs, werk, klimaat en regering passeerden de revue. Ze beginnen alles met: 'Because in Kenya, we believe that... ... How is that in Holland?' Erg grappig en ook leuk om wat uit te wisselen en vooral ook om even met leeftijdsgenoten te kunnen praten. Vooral omdat ze me er constant van willen overtuigen dat Kenia beter is om te leven en proberen ervoor te zorgen dat ik concludeer dat het in Kenia leuker/mooier/prettiger is haha. Ik had m'n Skip-Bo meegenomen (Nikki thanks :D) en daarmee heb ik vrienden gemaakt hahaha.. Na een half uur uitleg gegeven te hebben, heb ik gisteren misschien wel vijf uur geskip-boot. Kinderen/jongeren uit de hele omgeving kwamen kijken naar dat spel uit ‘de Polland'. Iedereen wilde meedoen. Ik heb me kostelijk vermaakt en natuurlijk kwam ik als overwinnaar uit de bus ;-) vandaag heb ik lekker uitgeslapen en ben tot half vier bij de rivier gebleven. Ik heb kennis gemaakt met sugarcane, een soort riet ik weet niet precies hoe ik het moet omschrijven, waar suiker van wordt gemaakt. Alle mensen hier kauwen erop. Maurice, een van de jongens, kwam dit vanmiddag naar me brengen om te proberen. Hij vertelde dat hij om zes uur vanochtend ook langs geweest was, maar dat ik toen nog steeds sliep.. Het ritme hier is heel anders dan ik gewend ben. De sugarcane smaakt een beetje als een zoete watermeloen, het verschil is dat je het niet doorslikt maar uittuft als de zoete smaak eruit gekauwd is. Dan pak je weer een nieuw stukje tot de hele stok op is. Daarna nog een potje geskip-boot en natuurlijk gewonnen ;-) en toen heb ik gevraagd of Maurice mij terug wilde brengen naar hope home. Ik durf hier wel alleen rond te lopen als ik denk aan mijn veiligheid, maar ik moet helaas bekennen dat mijn orientatievermogen hier gezakt is tot een nulpunt. Ik kan echt niet onthouden bij welke struik of welk lemen huis ik naar links of rechts een bosje in moet voor een paadje dat nauwelijks zichtbaar is haha. Dat risico heb ik dus ook niet genomen. Mezelf niet realiserende dat het zo heet is, het is namelijk negenendertig graden at the moment en het is nu half zes, dacht ik tijdens de terugweg echt dat ik out zou gaan. Wát een hitte! Niet normaal. Na een tussenstop gelukkig veilig thuisgekomen. Inmiddels een verfrissende douche verder, wat gegeten en gedronken te hebben, voel ik mij weer mens.

Wat ik deze week ook nog meegemaakt heb:
- Met mijn handen gegeten (iedereen doet het hier, ik heb het geprobeerd maar vind het niet zo fijn) trouwens het eten is hier heerlijk!
- Mijn trolley op z'n Afrikaans op m'n hoofd gedragen. Dat scheelt veel gewicht!!
- Een slang gezien
- Uitgelegd dat in Nederland ook de zon schijnt en dat er inderdaad maar één zon is, dus dat ik daar dezelfde zon zie als hier in Kenia
- Prachtige sterrenhemel gezien!!
- Geleerd dat er in Kenia een ‘moonrise' is, die ik hopelijk binnenkort ga zien, schijnt prachtig te zijn! Momenteel is hij alleen 's nachts om vier uur en dat verschuift elke dag, dus binnenkort weer om zeven uur 's avonds dan sta ik paraat!
- Gezien hoe Kenianen alcohol stoken in een grote tank
- Een kikker in mijn kamer
- Een kip in mijn huis
- Een Keniaanse rouwstoet gezien met heel veel hard jammerende vrouwen (traditie)
- Iemand de illusie gelaten dat als je een vallende ster vindt, er heel veel geld ligt.. ‘do you think they have a machine to find it? I have never found one you see..'
- Langs de weg aangekeken worden door alle kindjes. Ze willen me een hand geven, of gewoon kijken haha. Niet gewend aan zo'n melkflesje als ik ;-)

Foto's komen misschien later. Ik heb gemerkt dat het heel veel tijd kost om ze te uploaden en ik ga in die tijd liever mijn mails beantwoorden, het neemt namelijk al mijn internetcapaciteit in beslag om ze op de website te zetten. Binnenkort weer een verhaal!

Trouwens. Als jullie me een berichtje willen sturen, ik heb een Keniaans nummer. Mijn Nederlandse nummer werkt hier namelijk niet. Het nummer is +254707204140.

Ik houd jullie weer op de hoogte van mijn avonturen!

Veel liefs, Mara