Djambo!!

Lieve lezer,

De afgelopen twee weken zijn voorbij gevlogen.. De eerste dagen ben ik actief geweest bij de kinderen en heb ik veel met ze gespeeld. Het niet optillen werkt goed, zorgt voor een verademing. Zowel ik als de kinderen zijn veel blijer als ik wegga, voor beiden een stuk comfortabeler. Ik wil een eenvoudig dagschema gaan maken en dat ophangen in de huizen, zodat de nanny's een geheugensteuntje hebben van de activiteiten die elke dag op welk moment gebeuren moeten. Ook heb ik een dag meegelopen op de school die hier is. Hier bestaat nog een echte hiërarchie tussen leerling en leraar. Als de leraar binnenkomt, staan de kinderen op en verwelkomen ze de leraar. De leraar bedankt ze, zegt dat ze mogen gaan zitten en de les begint. Zegt hij dit niet, zullen ze blijven staan.. Weer eens wat anders dan in Nederland.

Donderdag kwamen er drie mensen uit België aan in Hope Home. De dagen dat zij er waren heb ik de ochtenden met de kinderen doorgebracht. 's Middags heb ik tijd met de Belgen en hun Keniaanse gids doorgebracht. We hebben een rondleiding gehad over de grond van Hope Home, zo hebben ze een stuk bos met eucalyptusbomen, grond waar papaja-bomen staan, een waterpomp die alles van water voorziet, bijen, en heel veel dieren. Vrijdagmiddag gaan zwemmen in de rivier, lekker verkoelend. Vrijdagavond bijna mijn neus gebroken omdat Derrick, de gids, een kikker zag op zijn kamer. Hij schrok zo erg dat ik een vuist in mijn gezicht kreeg haha.. Helden zijn het hier! Zaterdagmiddag hebben we een heerlijke picknick gehad aan de rivier met verse avocado's, mango's, bananen, passievrucht en ananas. Het fruit is hier zo lekker, nooit eerder geproefd zo goed. We zijn weer gaan zwemmen in de rivier en dat was heerlijk! 's Avonds hebben we bij de rivier gekookt en werden we verrast door een traditioneel Afrikaans optreden met muziek en dans. De zangeres wist mijn naam waardoor ik naar voren gehaald werd om mee te dansen. Gelukkig was het hele dorp uitgelopen om te kijken waar die muziek vandaan kwam dus voelde ik me compleet op mijn gemak haha.. De muziek was prachtig. We zijn tot de conclusie gekomen dat het lijkt op techno maar dan in een traditioneel jasje, de beat deed het goed! Ook hebben ik en de twee Belgische vrouwen verschillende verzoeken gekregen van een bepaalde Keniaan (van zoenen tot trouwen). Dansen doen ze hier vooral heel intiem dus dat was ook weer een nieuwe ervaring zal ik maar zeggen. Ook weten ze niet van ophouden. Het optreden heeft misschien wel vijf uur geduurd, onafgebroken!! Het huwelijksaanzoek bleef ook doorgaan tot in den treure. De avond bij het kampvuur afgesloten en met de Belgen bij de rivier blijven slapen. De volgende ochtend zelf thee gemaakt op het nog smeulende kampvuur met vers limoengras. 's Middags zouden de Belgen vertrekken naar Kakamega, de geboorteplaats van Derrick, en eerder hadden ze al een keer gevraagd of ik het niet leuk vond om mee te gaan. Hier hoefde ik niet lang over na te denken en de tas was zo gepakt!

De rit naar Kakamega was wild. De wegen zijn zo ruw en ongelijk dat het bijna niet mogelijk is om relaxed in de auto te zitten of even weg te dommelen. In Kisumu hebben we een stop gemaakt bij een hotel aan het Victoriameer. Prachtig uitzicht op het meer (dat bijna even groot is als Schotland). Een cola gedronken en frietjes gehad mét mayonaise.. LEKKER! De reis vervolgd naar Kakamega. Daar aangekomen vielen we in de volgende verrassing. Het hele dorp had zich gegroepeerd tot een feestende menigte waardoor wij onthaald werden.. Dansende en zingende mensen rondom de auto, een enorm warm welkom. Natuurlijk hebben we meegedanst en vervolgens zijn we onze slaapplek gaan bekijken. We sliepen met zijn vieren in een huis van modder, op de grond. Allemaal hadden we een dun dekentje bij ons, verder niks. Als ‘oplossing' hebben we de hoezen die om de autostoelen heen zaten gevuld met al onze bagage om dat te gebruiken als matras. De trip zou maar een paar dagen duren dus ik had genoeg bagage voor een matras van hoofd tot navel. De grond was ontzettend vochtig. Als ik al in slaap viel werd ik een half uur later met een natte broek van het optrekkende vocht wakker. Ik heb het denk ik nog nooit zo koud gehad 's nachts! Dus zijn we maar gezellig tegen elkaar aan gaan liggen om het enigszins warm te krijgen en daardoor toch nog een beetje kunnen slapen. Overigens ging de feestende menigte gewoon tot een uur of vijf door naast ons huis. De volgende dag zijn we in de ochtend naar St. Mary´s Primary Girl School geweest voor een rondleiding. Als kinderen hier gestraft worden krijgen ze slagen met een tak. Raar hoe trots de teacher daarover vertelde maar ze vinden het een goede manier om de meisjes discipline bij te brengen. Nog een marktje bezocht, matrassen gekocht en ´s middags naar het Kakamega Rainforest geweest. Veel apen gezien was erg leuk! ´s Avonds lekker voor ons gekookt en op tijd op ons matrasje. Dinsdag zijn we ´s ochtends een prachtige wandeling gaan maken naar een riviertje. Grote theevelden gezien en die Kenianen plukken snel! De beste stukken van de plant gaan naar Europa en de minder goede blijven in Kenia om Keniaanse thee van te maken. ´s Middags even gerust bij Derrick thuis en vervolgens vertrokken naar Rondo Retreat, een hotel in het regenwoud. Weer zo prachtig! Ik vond dit eigenlijk mooier dan de officiële tocht met gids door het regenwoud van de dag ervoor. Daarna weer naar huis en ´s avonds nog een keer een wandeling gemaakt. Rivier ´overgestoken´ (tot m'n billen in het water haha) en een rondleiding door het dorp gekregen. Weer zo enorm prachtig, ik zal straks proberen er wat foto's van te uploaden. Ik heb zelden zo'n mooie omgeving en zo'n gelukkige, warme mensen gezien. Iedereen heet ons most welcome en dat gevoel dat daarbij komt kijken is zo geweldig en intens. De mensen leven hier zo dicht bij de natuur, hebben verder eigenlijk niet zoveel, maar stralen helemaal. Echt ongelofelijk. De Belgen zouden de volgende ochtend vertrekken naar Mombasa en ik zou teruggaan naar Hope Home. Echter begon het toch zo een beetje te kriebelen om aan het strand in Mombasa te zijn.. en heb ik besloten verder mee te reizen!

Woensdagochtend om vijf uur vertrokken in Kakamega naar de vluchthaven Kisumu. Slecht geslapen dus een gebroken dagje. Overstappen in Nairobi waar we een lodge geboekt hebben op het Maweni Beach Resort aan Tiwi Beach. We weten niet wat we ervan moeten verwachten maar na deze dagen zonder bed, elektriciteit en stromend water is alles luxe. In Mombasa aangekomen is het echt even omschakelen. Van puur natuur komen we in een drukke stad waar rondlopend vee het afval in de berm opeet, Kenianen aan het raam van je taxi proberen je wat te verkopen en de mensen duidelijk minder warm zijn. Ik vermoed dat het leven hier veel harder is wat daar wellicht aan bijdraagt. We gaan met de ferry over naar het eiland waar ons resort ligt en wat ik daar bij de ferry zie is ongekend. Zoveel mensen opeengedrongen die te wachten staan met zakken voedsel en koopwaar om op de ferry te kunnen, ze lijken opgestapeld als beesten. Je mag er niet filmen of foto's maken, volgens Derrick vanwege terroristische dreiging, ik denk daar anders over. De ferry wordt zo volgestouwd dat het naar mijn idee niet veilig meer is mocht er iets misgaan. Maargoed, aan de overkant doorgeknord naar ons resort en wauw.. daar bevinden we ons even in een paradijsje! We hebben een lodge met drie badkamers, drie slaapkamers, gas, elektriciteit, stromend water en kunnen onze grote teen nét niet in de Indische Oceaan dopen vanaf het terras. (okeeee drie minuutjes lopen) Het uitzicht is prachtig. Palmbomen, gekleurde bloemen, het geluid en de geur van de zee, need I say more?

Dan komen de apen bij ons kijken. We vinden ze wel grappig en maken foto's en kijken er verder niet teveel naar om. We gaan koken en vallen na het eten in slaap op het terras. Middernacht ga ik naar bed en ineens hoor ik 'OE A OE A OE A OE A' van wel HEEL dichtbij. Zaklamp aan maar ik kan niet door m'n klamboe heen schijnen. Ik denk laat maar het zal wel buiten zijn. Dan komt de Belg naar mijn kamer vanwege het geluid en springt er een aap over zijn hoofd.. Scary! Als gevolg gezellig met z'n vieren in bed gaan slapen op de kamer waar de aap niet kan komen (kingsize bedden, het paste). Als we net liggen horen we weer apengeluid. Toch maar even gaan kijken.. zitten er VIER apen ons eten op te vreten in de keuken!! Hahaha wat een beesten. Eten in de slaapkamer gezet en maar weer verder gaan slapen. De volgende ochtend blijkt dat er een gat in het dak zit waardoor de apen naar binnen kunnen. Wordt meteen gemaakt. We gaan lekker naar het strand, beetje zonnen en ook snorkelen. Er zitten veel zee-egels maar ook leuke zebravisjes, knalblauwe visjes en koraal. Ik denk lekker even in de branding te gaan liggen maar na een half uurtje voel ik me een beetje duf. Ik ga terug naar het huisje en voel me niet zo lekker worden. Eet nog een heerlijke vers gevangen vis uit de zee en dan ga ik liggen. Dan maar een paracetamol en rusten onder een dekentje. Ik voel me eigenlijk steeds slechter, heb het super koud en lig ondertussen te zweten als een otter en m'n buik gaat tekeer als een dolle. Ik snap er niks van. Toch maar even naar de wc en daar krijg ik de slappe lach van wat ik zie.. ik ben ZO erg verbrand dat is niet te doen! Verkoeling helpt dan ook een stuk beter merk ik dan onder een deken gaan liggen zweten haha. 's Nachts ben ik nog flink beroerd en ik besluit de volgende ochtend niet mee op safari te gaan. Om een uur 's middags maakt Derrick me wakker (die denkt dat ik inmiddels zware malaria heb haha zo bezorgd) en ik kijk eens om me heen.. Ik zeg heb jij een mango gegeten op de slaapkamer? Euh nee dat heeft hij niet. Hebben die apen terwijl ik lig te slapen weer aangevallen. Het houdt maar niet op! 's Middags gaan we naar het zwembad en vooral niet in de zon liggen. Gezellige, fijne middag. 's Avonds op tijd naar bed, want zaterdag vertrekken we met de bus naar Nairobi! We leggen als proef op de som een koekje in de keuken en 's ochtends is het weer weg. Brutale apen..

De busrit naar Nairobi duurt negen uur maar valt me echt alles mee. We rijden door Tsavo National Park en we zien olifanten, zebra's en giraffes. 's Avonds om zes uur komen we aan in Nairobi, een stad die van wat ik gezien heb een stuk gestructureerder is dan Mombasa. Het valt me enorm mee, ondanks de drukte. Wel worden we wanneer we de bus uitstappen belaagd door enorm veel taxichauffeurs die ons willen meenemen maar we slaan er ons doorheen. We gaan eten in een hotel en vervolgen onze weg. We zullen slapen in St. Thomas Aquinas Seminary, een plek waar je vanaf je 20e opgeleid kan worden tot priester. We worden hartelijk onthaald en hebben allemaal een eigen slaap- en badkamer, wat wel even fijn is. 's Ochtends gaan we ontbijten bij de docenten, die stuk voor stuk weer zo warm en hartelijk zijn. Daarna gaan we een wandeling maken en word ik weer gebeten door een mier, vorige week ook al. Na m'n teen uitgezogen te hebben kunnen we weer verder. We vinden kleine vogels, vergelijkbaar met roodborstjes. Ze maken op een hele speciale manier nestjes. Ze bouwen een ring die aan een tak vast hangt als een soort schommeltje, en maken daar uiteindelijk een bolletje van met onderin een gaatje waar ze erin kruipen. We zien overal van die pluizig ogende bolletjes hangen waar vogeltjes constant in en uit vliegen. Sweet! Om kwart over negen gaan we naar de mis. De gezangen zijn supermooi, alles wordt live gedaan door de mannen in opleiding en ik word er door geraakt. Aan het einde van de mis vraagt Father Kizito ons naar voren en mogen we ons allemaal voorstellen en een boodschap doorgeven. Na elk woordje applaudiseert iedereen in de kerk, weer zo speciaal! Na de mis gaan we even wat eten. We gaan vervolgens naar Kibera, een sloppenwijk in Nairobi met twee miljoen inwoners. We gaan er met de taxi in. Ik word veel minder geraakt dan ik had verwacht. Ik zie spelende kinderen, lachende mensen, andere dingen dan die ik ter voorbereiding gelezen heb. Ik denk dat dit komt doordat we met de taxi op de begaanbare paden blijven, we kunnen niet echt de slum ín, persoonlijke verhalen horen of zien hoe het leven er echt is. Hier zou ik nog wel een keer terug willen om het echte leven hier te kunnen zien. Hierna gaan we naar de Masai markt in het centrum van Nairobi. Vreselijk hoe iedereen om ons heen komt hangen met alle spulletjes die ze verkopen. We pakken wat we nodig hebben en zijn dan ook snel weer gevlogen. 's Middags zitten we heerlijk in de tuin van het seminary, genieten van onze rust en hebben inspirerende gesprekken. In de avond nodigt father Kizito ons uit op zijn kamer. Er is wijn en de muziek staat hard. Gezellig, maar we hebben niet veel tijd want de Belgen moeten hun vlucht halen en we gaan nog eten. Father Kizito en Derrick nemen ons mee naar een mooie plek waar we heerlijk hebben gegeten. Daarna nemen we afscheid van Derrick en vervolgen we onze weg naar Nairobi airport. Daar aangekomen heb ik nog twee uur met de Belgen voordat ook zij moeten inchecken. We nemen afscheid en ik vervolg mijn weg. Het is dan elf uur en mijn vlucht terug naar Kisumu gaat om zeven uur in de ochtend. Ik besluit vast naar de incheckbalie van de domestic flights te gaan en daar te wachten. Dan raak ik met een werknemer aan de praat, die van de terroristische bestrijding ofzoiets is, en schijnbaar zie ik er zo gevaarlijk uit dat ik mee moet (ik zie er volgens hem zo uitgeput uit dat ik op zijn kantoor mag slapen). Zijn collega die gedeelde dienst heeft met hem, pakt een matras achter de dossierkast vandaan en gaat ook een dutje doen. Slapen doe ik niet heel veel, ik weet dat ik me veilig kan voelen maar toch. Om vijf uur word ik wakker en ga ik maar weer naar de incheckruimte. Om zeven uur zit ik weer in het vliegtuig naar Kisumu. Op het vliegveld aangekomen is er nog niemand om me op te halen. Na een half uur toch maar eens bellen, blijkt dat geen van mijn berichten aangekomen zijn over mijn aankomst. Dus na anderhalf uur wachten eindelijk in de auto richting Kabondo! We pakken nog een marktje mee en drinken een biertje in de bar om de hoek. Daar zie ik een kind voor straf geslagen worden met een tak door de moeder, getsie. Om een uur in de middag eindelijk ‘thuis'. Spullen een beetje uitgepakt en proberen wat rust te nemen voordat ik de kinderen weer ga zien!

Ik heb een heerlijke twee weken achter de rug met ontzettend bijzondere mensen. We noemden het een avontuurlijke, spirituele en inspirerende reis. Niet alleen door alle indrukken die we opgedaan hebben maar ook door het toeval elkaar zo tegen het lijf te lopen en vervolgens een hele leuke en speciale tijd met elkaar te hebben. Dat maakt het voor mij helemaal compleet. Ik heb er zin in de komende tien dagen me vol in te zetten voor de kinderen en hun welzijn! Ik ga nog niet teveel denken aan de kou waarin jullie je bevinden want het scheelt bijna vijftig graden dat is niet te doen haha..

Take care everybody en tot snel!

Liefs, Mara

PS de foto's zijn alleen van Kisumu & Kakamega, daarna was m'n camera leeg en vanwege het ongeplande gehalte van deze reis had ik geen stekkers bij me. De foto's van Mombasa heb ik nog niet dus die pracht kan ik jullie besparen hihi..